Lul

De man sjokte door de stad. Dat was niet gebruikelijk. Meestal hield hij er de vaart in, en moest hij regelmatig inhouden om zich tussen het langzame verkeer - dat de hoofdmoot van het winkelend publiek vormde - door te manoeuvreren. Soms was hij zelfs gewend zijn inhaalmanoeuvres te plannen, om het langzaam lopende winkelende publiek zo optimaal mogelijk te kunnen passeren.

Maar nu sjokte hij. Zijn humeur was slecht en de mensen om hem heen lelijk. Ook hij voelde zich lelijk.

Ondanks zijn gesjok bleek hij toch nog harder te lopen dan twee jonge vrouwen voor hem. Het snelheidsverschil was minimaal. Even vroeg hij zich af of hij de vrouwen zou passeren. De moed zonk hem echter in de schoenen. Hij besloot achter de twee te blijven lopen.

De linkervrouw was - ondanks het frisse weer - niet kouwelijk uitgevallen. Haar buik bobbelde royaal tussen haar broekband en haar t-shirt uit. Van achteren kon de man boven een brede, met spijkers beslagen riem, twee zwembandjes aan weerzijden naar buiten zien stulpen. In het midden van het stuk blote rug bevond zich een tatoeage.

Haar vriendin had zich met enige moeite in een legging gehesen. De man overlegde even bij zichzelf. Leggings waren toch alweer uit? Of had hij een zomer overgeslagen?

De aanblik van de krampachtig opgesloten billen maakte hem nog somberder. Zijn blik gleed terug naar haar buurvrouw. Nu merkte hij dat tijdens het wandelen langzaam maar zeker het elastiek van een onderbroekje boven haar spijkerbroek uitkwam. Na een paar passen zorgde dit voor ongemak en werd de broek - zonder veel resultaat - omhoog gehesen.

"En toch was -ie best geil" hoorde de man haar vastberaden zeggen. Haar vriendin keek echter afkeurend. "Hij is echt een lul" constateerde ze. "Heb jij je telefoon bij je? Ik heb de mijne thuis laten liggen."

De man hakte een knoop door. Hij versnelde zijn pas en haalde de twee in. Vreemd genoeg voelde hij zich ineens beter.